به گزارش ایلنا از خبرگزاری رویترز، ناظران و تحلیلگران بازار می‌گویند بعید به‌نظر می‌رسد که توافق ایالات متحده و روسیه برای تامین گازويیل مورد نیاز بازارهای آمریکا و جهان، به کاهش محسوس قیمت‌ها منجر شود، زیرا مقدار صادرات وعده‌داده‌شده بسیار ناچیزتر از آن است که بتواند از فشار کمبود عرضه جهانی بکاهند.
قیمت گازويیل در جریان جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران به بالاترین سطح خود رسیده و این موضوع برای دونالد ترامپ، ريیس‌جمهوری آمریکا و حزب جمهوری‌خواه در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر (12 آبان) در این کشور به معضلی سیاسی تبدیل شده است.
با وجود انتقاد مخالفان این توافق، ترامپ اعلام کرده است که روسیه 300 هزار تن (معادل 2 میلیون و 250 هزار بشکه) گازويیل صادر خواهد کرد و پس از آن 500 هزار تن در ماه نوامبر و یک میلیون تن هم بلافاصله پس از آن روانه بازار خواهد شد.
به گفته تحلیلگران، بعید به‌نظر می‌رسد که روسیه بتواند در کوتاه‌مدت مازاد تولید کافی برای تحقق این هدف را در اختیار داشته باشد. به علاوه اینکه اختلال در تردد نفتکش‌ها هم می‌تواند ارسال به‌موقع محموله‌ها را دشوار سازد.
تحلیلگران همچنین اعلام کردند که بعید به‌نظر می‌رسد که مقدار اعلام‌شده تاثیری معنادار بر کاهش قیمت گازويیل داشته باشد. قیمت خرده‌فروشی گازويیل در آمریکا در ماه سپتامبر برای نخستین بار از مرز 6 دلار برای هر گالن گذشت و از آن زمان تاکنون هم در سطحی بالاتر از این رقم حفظ شده است.
تاثیر محدود بر بازار
میشل بروهارد، مدیر بخش سیاست‌گذاری و خطرهای ژيوپلیتیک در شرکت ردیابی کشتی «کپلر» گفت: برای کاهش محسوس قیمت‌ها در بازار کنونی به 400 هزار بشکه عرضه روزانه مازاد گازويیل نیاز است. اما اگر محموله نخست که شامل حدود 2 میلیون و 200 هزار بشکه است، در یک ماه به بازار عرضه شود، تنها معادل حدود 73 هزار بشکه در روز خواهد بود. این مقدار به‌تنهایی تاثیر قابل‌توجهی بر قیمت‌های جهانی گازويیل نخواهد داشت.
کاسپین کانران، اقتصاددان ارشد در شرکت مشاوره بارینگا (Baringa)، برآورد کرد که برای کاهش فوری قیمت‌ها، به 850 هزار بشکه در روز عرضه مازاد در بازار نیاز است.
ترامپ در ابتدا گفته بود که روسیه بلافاصله برای کمک به کاهش قیمت سوخت، گازويیل به آمریکا و بازارهای جهانی عرضه خواهد کرد، اما سپس اعلام کرد که محموله‌های روسیه به جای ارسال به این کشور، روانه بازارهای جهانی خواهد شد. این موضوع تردیدهایی را درباره تاثیر واقعی این توافق بر عرضه در این کشور ایجاد کرده است.
افت پالایش، رشد هزینه حمل دریایی
با توجه به محدودیت ظرفیت صادرات روسیه و هزینه‌های بالای حمل‌ونقل دریایی، مشخص نیست که آیا روسیه می‌تواند در کوتاه‌مدت صادرات گازويیل خود را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهد.
داده‌های کشتیرانی روز سه‌شنبه (28 مهر) نشان داد که پس از تعلیق تحریم‌های واشینگتن علیه مسکو و لغو ممنوعیت صادرات این کشور، برخی از محموله‌های گازويیل روسیه در حال بازگشت به مقاصد همیشگی خود هستند و دست‌کم دو نفتکش به سمت ترکیه و برزیل می‌روند.
در پی توافق واشینگتن و مسکو برای عرضه سوخت به بازارهای جهانی، روسیه بارگیری گازويیل را از بندر «پریمورسک» در دریای بالتیک از سر گرفته است.
روسیه دومین صادرکننده بزرگ گازويیل جهان پس از آمریکا و خاورمیانه به‌شمار می‌رود. اختلال در صادرات گازويیل روسیه در ماه سپتامبر به یک میلیون و 300 هزار بشکه در روز رسید که معادل حدود 4.5 درصد از تقاضای جهانی این فرآورده است.
در همین حال، آژانس بین‌المللی انرژی نسبت به احتمال تداوم کمبود سوخت در جهان تا سال 2027 هشدار داد.
مری ملتون، تحلیلگر شرکت نفتکش بریمار (Braemar)، گفت: این پرسش مطرح است که آیا پالایشگاه‌های روسیه توان افزایش صادرات را دارند، به‌ویژه با توجه به اینکه بر اساس برخی برآوردها، تا 45 درصد از ظرفیت پالایشی روسیه هم‌اکنون از مدار خارج شده است.
بنیاد پژوهش سیاست انرژی با انتشار یادداشتی اعلام کرد که برای تحقق مقدار اعلام‌شده، علاوه بر صادرات کنونی، روسیه باید روزانه حدود 384 هزار تا 509 هزار بشکه گازويیل بیشتر تولید کند. این کشور هم‌اکنون روزانه حدود یک میلیون و 400 هزار بشکه گازويیل تولید می‌کند و حدود یک میلیون و 200 هزار بشکه از آن را در داخل کشور مصرف می‌کند. بنابراین مقدار ناچیزی برای صادرات باقی می‌ماند.
معامله‌گران همچنین یادآور شدند که روسیه هم‌اکنون فرآورده‌های نفتی وارد می‌کند و تولید کافی و حجم مازاد ندارد. با اینکه توقف حمله به زیرساخت‌های انرژی روسیه امکان آغاز عملیات تعمیر تاسیسات آسیب‌دیده و عرضه به بازارهای جهانی را فراهم می‌کند، اما به گفته منابع و به نظر بازار، بعید است عرضه پیش از پایان سال انجام شود.
علاوه بر این، هزینه حمل‌ونقل دریایی نفت و سوخت روسیه هم‌زمان با افزایش خطرهای امنیتی در دریای سیاه به‌شدت رشد داشته است. در همین حال، کمبود عرضه با نفتکش‌ها در بازار جهانی، هزینه جابجایی محموله‌ها را افزایش داده است.
