به گزارش پایگاه خبری بازار سرمایه ایران(سنا)، جواد عشقینژاد در این یادداشت نوشت:
در اقتصادهای متاثر از تورم، نوسانات نرخ ارز همواره یکی از محرکهای اصلی تصمیمگیری سرمایهگذاران برای حفظ ارزش داراییها بوده است. در ایران، تقاضای سنتی برای خرید و نگهداری فیزیکی ارز، چالشهای متعددی نظیر افزایش نااطمینانی، رشد بازار غیررسمی و خروج سرمایه از چرخههای مولد را به همراه داشته است. در این میان، راهاندازی و توسعه «صندوقهای سرمایهگذاری ارزی» در بازار سرمایه، پاسخی ساختاریافته و نوین به این نیاز دیرینه و تلاشی هدفمند برای تبدیل یک تهدید اقتصادی به فرصت سرمایهگذاری است.
مهمترین کارکرد صندوقهای ارزی در بازار سرمایه، تنوع ابزارهای مالی و تکمیل زنجیره ابزارهای مدیریت ریسک است. این صندوقها بستر مناسبی را فراهم میکنند تا فعالان بازار، بدون نیاز به خروج نقدینگی از اتمسفر بورس در دورههای جهش ارزی، سبد دارایی خود را در برابر نوسانات این متغیر مصون کنند.
از سوی دیگر، این ابزار امکان سرمایهگذاری خرد و شفاف را برای عموم جامعه فراهم میسازد. سرمایهگذاران بدون مواجهه با ریسکهای امنیتی نگهداری اسکناس، نکول یا تقلب در بازار فیزیکی، از بازدهی همگام با ارز منتفع میشوند. شفافیت در قیمتگذاری، نقدشوندگی بالا و نظارت مستمر سازمان بورس، این صندوقها را به مقصدی امن برای پولهای سرگردان تبدیل میکند که نتیجه آن، افزایش عمق مالی و ماندگاری سرمایه در بازار رسمی خواهد بود.
از منظر اقتصاد کلان، صندوقهای ارزی ابزاری کارآمد در راستای سیاستزدایی از بازار غیررسمی و مهار رفتارهای سفتهبازانه هستند. این سازوکار، تقاضای سوداگرانه اسکناس را به سمت اوراق بهادارسازیشده هدایت کرده و فشار روانی بر منابع اسکناس بانک مرکزی را تعدیل میکند.
علاوه بر این، بزرگترین مزیت این صندوقها «مولدسازی ارزهای راکد» است. در حالی که نگهداری سنتی ارز (ارز خانگی) هیچ ارزش افزودهای برای تولید ایجاد نمیکند، منابع تجمیعشده در صندوقهای ارزی میتواند به عنوان پشتوانهای برای انتشار صکوک و اوراق بدهی ارزی به کار گرفته شود؛ امری که مسیر تامین مالی طرحهای توسعهای، شرکتهای صادراتمحور و صنایع پیشران کشور را هموار میسازد.
