در حالی که تورم افسارگسیخته، قدرت خرید اقشار مختلف جامعه را به شدت کاهش داده است، بازنشستگان کشور، بهویژه بازنشستگان صنعت فولاد، با چالشی جدیدی به نام «حقوقهای پرداختنشده» روبرو هستند که حسینعلی حاجیدلیگانی، نایب ريیس کمیسیون اصل نود مجلس، در یک برنامه تلویزیونی، پرده از حقیقتی تلخ برداشت.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک ، مسيله متناسبسازی حقوق بازنشستگان، تنها یک بحث اداری یا حسابداری ساده نیست؛ بلکه با «حق زیست» افرادی است که سالیان متمادی عمر خود را در خدمت اقتصاد کشور گذراندهاند. تاخیر دو ماهه در پرداخت این مبالغ در شرایطی رخ میدهد که سبد کالای خانوارها هر روز گرانتر میشود و مستمریهای فعلی، حتی پاسخگوی نیازهای اولیه و دارویی بازنشستگان را نمیدهد.
حاجیدلیگانی در اظهارات خود به طور ویژه به وضعیت «بازنشستگان فولاد» اشاره کرد و گفت: این گروه که در دوران خدمت با چالشهای سخت صنعتی روبرو بودهاند، اکنون در دوران بازنشستگی با بیعدالتی در خدمات درمانی و تاخیر در پرداخت حقوق مواجهاند.
این اظهارات نشان میدهد که سازمان تامین اجتماعی در مدیریت منابع خود دچار ضعف جدی شده و بازنشستگان را به عنوان «سرمایه ارزان» برای پوشش کسریهای بودجهای خود میبیند. اما سوال اساسی این است که چرا سازمان تامین اجتماعی، با وجود داشتن منابع عظیم، نمیتواند تعهدات ارزی و ریالی خود را به موقع پرداخت کند؟ آیا نبود بودجه دلیل است یا بیمیلی مدیریتی؟
وقتی نایب ريیس کمیسیون نظارتی مجلس مجبور شود در تلویزیون از «پیگیری مطالبات» سخن بگوید، یعنی سیستم نظارتی داخلی سازمان فلج شده و تنها راه فشار، رسانهای کردن بحران است.
به گزارش تابناک ، تاخیر در پرداخت متناسبسازی، «سرقت زمان» از بازنشستگانی است که هر روز با تورم، بخشی از سرمایه عمرشان را از دست میدهند و تا زمانی که مکانیسمهای پرداخت حقوق از حالت «تکلیف اداری» به «تعهد انسانی» تبدیل نشود، بازنشستگان همچنان در صف انتظار برای دریافت حقوقهای ناچیز خود خواهند ماند.
