به گزارش خبرنگار اقتصادی تابناک ، اخیرا فهرست برندهای مجاز خودروهای سواری دارای خدمات پس از فروش برای واردات خودرو توسط ایرانیان خارج از کشور به گمرکات اجرایی کشور ابلاغ شد و نام یک برند لوکس دیگر نیز به این فهرست اضافه شده است که در آن امکان واردات و ترخیص خودروهای سواری بنز با برند G.MAYBACH توسط ایرانیان خارج از کشور مورد تایید قرار گرفته است. این تصمیم پس از بررسی امکان ارايه خدمات پس از فروش خودروهای این برند در داخل کشور اتخاذ شده است.
در حالی که بازار خودروی کشور با گرانیهای نجومی و بحران قیمت دستوپنجه نرم میکند و دهکهای پایین جامعه از خرید حتی خودروهای اقتصادی و ایرانی عاجز ماندهاند، وزارت صمت ابلاغیهای صادر کرده است که به واردات یک برند فوقلوکس «جیمایباخ» (G.MAYBACH) که از گرانقیمتترین خودروهای جهان است توسط ایرانیان خارج از کشور مجوز میدهد.
وقتی مردم برای پراید دستوپا میزنند، جیمایباخ مجاز میشود!
اما بزرگترین نقد به این ابلاغیه، یک پیام تلخ به جامعه است آن هم در شرایطی که قیمت خودروهای داخلی و اقتصادی بهشدت افزایش یافته است و قدرت خرید دهکهای 1 تا 5 در پایینترین سطح قرار دارد و مردم برای خرید حتی یک خودروی ارزانقیمت با بحران مواجه هستند.
وزارت صمت به جای تسهیل واردات خودروهای اقتصادی و ارزانقیمت برای اقشار متوسط، مسیر ورود یک برند فوقلوکس و لاکچری را هموار میکند. این تصمیم «تضاد معنایی» با شعارها و سیاستهای حمایتی دولت دارد.
گرچه این ابلاغیه برای ایرانیان خارج از کشور است و تنها یک قشر خاص و مرفه از این تصمیم بهرهمند میشوند اما برای قشر متوسط داخل کشور که با قسط و وام هم توان خرید ندارند، هیچ تسهیلی مشابهی اعمال نشده است و این سوال مطرح است که آیا سیاست صنعتی و تجاری کشور باید حول محور «رفاه یک گروه خاص» تنظیم شود یا نیاز اکثریت مردم؟
جیمایباخ برای چه کسی وارد میشود؟البته بر اساس این ابلاغیه، امکان ارايه خدمات پس از فروش سری G.MAYBACH بررسی و تایید شده است اما جای سوال دارد که آیا شبکه خدمات پس از فروش این برند فوقلوکس در کشور از هیچپایهای تا این حد آماده بود که فقط در 15 شهریور 1405 یعنی چند روز پیش، پاسخ مثبت داده شود؟ درحالی که به نظر می رسد این تایید فوری، به دلیل تسهیل و عجله برای یک برند لاکچری است، اما نوبت به خودروهای اقتصادی که می شود با هزاران مانع و اینهمه کارشناسی همراه می شود که این نابرابری در رویه، خود جای ابهام دارد.
بنابراین سوال مهم این است که اگر تیم خدمات پس از فروش برای یک خودروی فوقلوکس که در کشور ما تنها تعداد اندکی از آن وجود دارد، آماده است، چرا همین آمادگی و تسهیل برای خودروهای اقتصادی و کمقیمت که نیاز میلیونها نفر است، اعمال نمیشود؟!
بنابراین از یک سو، این تصمیم به ورود برندهای لاکچری به کشور مشروعیت میدهد و میتواند زمینهساز خروج ارز برای تامین این خودروهای لاکچری باشد و از سوی دیگر، حذف رقابت و بازار آزاد برای تولیدکنندگان داخلی و واردکنندگان خرد را تقویت میکند؛ چرا که جیمایباخ نه یک نیاز، که یک نماد تجمل است که در سختترین شرایط تحریمی و اقتصادی، این تصمیم که خروج ارز و ترویج تجملگرایی را تشویق میکند، با منافع ملی و نیازهای مردم در تعارض است.
