به گزارش خبرنگار خودرو تابناک، واردکنندهها همان خودروهای همیشگی و همانهایی را که همکاران بلاگرشان مدتهاست در فضای مجازی تبلیغ میکنند، به نمایشگاه آورده بودند؛ از خودروهای چینی درجه یک گرفته تا خودروهای چینی با نام و برند ایرانیزه شده. اما دقیقا درب ورودی سالن نمایشگاه یک لاشه سوخته بنز جی کلاس قرار داشت ، شاید برگزار کننده میخواست پیامی را برساند شاید هم از دستشان در رفته بود اما در اصل پیامش برای من این بود : این نمایشگاه بازی ها دیگر سوخته مانند لاشه همین ماشین ارزشمند که الان فقط آهن هایش به درد ضایعاتی های اطراف بهشت زهرا می خورد !
بگذریم ... از هیرو M2 و M1 سروش دیزل که ظاهرشان بیشباهت به تانکهای رضوانی نیست تا محصولات ایرانخودرو و گروه بهمن که حالا انگار واقعا یکی هستند و غرفهشان هم حکایت را دارند.
در خودروهای داخلی، هیچ نوآوری خاصی به چشم نمیخورد. سایپا، دومین خودروساز ملی ایران، اصلا در نمایشگاه حضور نداشت؛ پارسخودرو و زامیاد که جای خود دارند. وقتی یکی از دو خودروساز بزرگ کشور در نمایشگاه خودرو تهران غایب است، احتمالا باید درباره مفهوم «نمایشگاه بینالمللی خودرو!» کمی بیشتر فکر کرد.
از کیفیت برگزاری نمایشگاه هم همین بس که راس ساعت 10:30 یک بار برق قطع شد و ساعت 10:56 برای بار دوم این اتفاق افتاد؛ انگار نه انگار که در مدیا دی یک نمایشگاه به اصطلاح بینالمللی خودرو! برگزار میشود و خبرنگارها و رسانهها قرار است برای تولید محتوا و پوشش خبری در آن فعالیت کنند.
واردکنندههایی مانند هرمس خودرو، برند KGM، همان سانگیانگ سابق، را آورده بودند؛ کوراندو جدید، تورس و اکتیون خودنمایی میکردند. خودروها جذاب بودند و ارزش دیدن داشتند، اما وقتی خواستم داخل یکی از آنها بنشینم و برای ویديو فیلم بگیرم، کسی اطلاع نداشت سويیچها کجاست! شاید این اتفاق در نگاه اول خندهدار باشد، اما در روز رسانه، وقتی خودرو را برای نمایش آوردهای، بد نیست حداقل بدانی سويیچش دست چه کسی است.
در کنار KGM، جنسیسهای سری جدید این واردکننده هم چشمنواز بودند؛ خودروهایی جذاب که با این نرخ واردات و قیمتهایی که احتمالا در بازار ایران خواهند داشت، جای آنها در خیابانهای تهران خالی است.
در گوشهای از غرفه ایرانخودرو هم دو مرسدسبنز جا خوش کرده بودند؛ بنزهایی که دیدنشان در کنار نام ایرانخودرو، آدم را یاد روزهایی میاندازد که در دوران پساتحریم، مدلهای پایینتر این برند در ایرانخودرو مونتاژ میشدند. روزگاری که صنعت خودرو ایران حداقل ارتباطی با برندهای معتبر جهانی داشت و امروز دیدن یک بنز در غرفه خودروساز ایرانی بیشتر شبیه یک قاب نوستالژیک است.
آواتار 07 و آواتار 11 هم در غرفه بهمن موتور دیدنی بودند. بالاخره نامی به بلندی نادر فقیهزاده پشت این خودروهای برقی چینی قرار دارد و همین موضوع باعث میشود حتی اگر با خودروهای برقی چینی میانهای نداشته باشید، کمی بیشتر پای این دو خودرو بایستید و طراحیشان را نگاه کنید.
اما رک و خلاصه بگویم؛ هفتمین نمایشگاه خودرو تهران تفاوت چندانی با دیدن نمایشگاههای خیابان عباسآباد و شهید مطهری نداشت. شاید تنها تفاوت این باشد که اینجا اجازه بدهند داخل خودرو بنشینید، فرمان را بگیرید و چند دقیقهای خودرو را از نزدیک ببینید.
البته به جای نمایشگاهیهای سیبیلکلفت، اینجا خانمهای محترمی را میبینید که برای رونمایی خودروها و معرفی محصول از آنها کمک گرفته شده؛ حتی گاهی برای رونمایی خودرویی مثل نیسان جوک که عکس و اطلاعاتش پیش از رونمایی رسمی در اختیار همه بوده است. قرار نیست کشف جدیدی اتفاق بیفتد؛ بیشتر قرار است همان چیزی را ببینیم که قبل از ورود به نمایشگاه، در اینستاگرام و کانالها دیدهایم.
اگر حال و حوصله خواندن ندارید میتوانید ویدیو گزارش را مشاهده کنید !
اما اگر کمی بیشتر در نمایشگاه بچرخید، شاید یکی از آنهایی را هم ببینید که از برادرشان قهر کردهاند و تصمیم گرفتهاند خودشان وارد تجارت خودرو شوند!
همانهایی که حالا با آوردن خودروهای وارداتی خودشان و کمک گرفتن از بادیگاردهای قدبلند با کتوشلوار مشکی، در حال نمایش لاکچریتر بودن خودشان از داداش بزرگه هستند. این بخش از نمایشگاه شاید از خود خودروها هم سرگرمکنندهتر باشد؛ رقابتی که گاهی بیشتر از اینکه بر سر محصول و کیفیت خودرو باشد، شبیه مسابقهای برای نشان دادن قدرت، پول و پرستیژ است.
خلاصه اینکه در این نمایشگاه فقط خودرو نمیبینید؛ بخشی از مناسبات عجیب بازار خودرو ایران را هم میتوانید از نزدیک ببینید. بازاری که در آن گاهی یک خودرو هنوز قیمت قطعی ندارد، اما برایش غرفه ساخته شده، گاهی شرایط ثبتنام مشخص است، اما زمان تحویل مشخص نیست و گاهی هم رقابت بین فعالان بازار بیشتر از رقابت خود خودروها به چشم میآید.
راستی به برکت نمایشگاه خودرو تهران قیمت تارا هم یکصد و شصت میلیون تومان یک شبه افزایش پیدا کرد !
